Skúlenblogg.
Dýrahald í borginni: Já, þetta er frekar erfitt umræðuefni. Ég
verð samt að segja að ég er með því að leyfa fólki að hafa dýr. Ég
ætti erfitt með að sjá fyrir mér líf án dýranna minna. Mér langar í
hund. Og þá ekkert svona lítið rottukvikindi eins og eru voða mikið
í tísku eitthvað núna, heldur einhvern stóran fallegan hund ^.^
Mitt álit er að svo lengi sem fólk getur tamið þessi kvikindi rétt
og treystir sér til að þrífa upp eftir þau þá sé í lagi að hafa þá
í borginni. Málið er bra að íslendingar kunna ekkert að höndla
hunda. Ef þú sérð manneskju með hund hérna eru mjög miklar líkur á
því að hundurinn annaðhvort gelti á þig eða reyni á einn eða
annan hátt að komast nálægt þér, hvort sem það sé til að "leika"
við þig eða eitthvað annað.
Þetta gerist varla í öðrum stórum borgum afþví þar eru hundarnir
rétt þjálfaðir og fá bara ekkert að komast upp með þetta. Þetta
mætti laga. Og líka þetta með að þrífa upp eftir dýrin.
Fóstureyðingar: Ég var ekki í tímanum þar sem læknanemar komu að
tala við okkur, en mín skoðun á því málefni fer rooosalega eftir
aðstæðum. Mér finnst á vissan hátt sjúkt að eyða lífi, bra eins og
ekkert sé. En þetta er auðvitað, á sinn hátt, nauðsinlegt fyrir
sumar konur/stelpur sem hafa ekki verið að fara varlega, og treysta
sér alls ekki til að eignast barn vegna aldurs eða aðstæðna. Ég
held að ég persónulega gæti ekki farið í fóstureyðingu. Ég gæti
aldrey hugsað með mér hvað hefði geta verið. En þannig er ég
bara.
Ég hef samt ekkert á móti, stelpum/konum sem gera þetta..
Frjálst blogg: London. London ferðin var æðisleg of stuttur tími
samt til að gera allt sem ég vildi gera, en samt æði.. Lesyt ekkert
rosalega vel á hótelið okkar fyrst, huge hótel . Lítið creepy
herbergi á stórum creepy gangi.. Og auðvitað ekki klósett á
herberginu heldur bara á ganginum, sem ég týndist nokkrumsinnum á
við að leita af klósettunum.
Anyhow. Beint að versla.. og versla .. og borða og versla.
Ég varð ástfanig í London. Af London. Ég elska allt við þessa borg.
Það eru allir kurteisir, allir brosa til þín, allir segja
fyrirgefðu ef þeir rekast smá í þig, gaurar halda dyrum opnum fyrir
mann, ef þú virkar ringlaður spyr einhver hvort þeir geti
hjálpað.
Samt eitt sem var hálf skondið. Ef ég var eins var alltaf einhver
kominn að tala við mig. Í fyrsta skiptið var það einhver gaur sem
sá mig í glugganum á hótelinu og kom inn strax og byrjaði að
spjalla. Ég komst að því að hann er frá Amsterdam og heitir Tithe
og var tilbúinn að borga allt fyrir mig til að koma til Amsterdam
einhvertíman. Ahem! .. And whats the catch spyr ég bra hehe?..
Annað skiptið stóð ég fyrir utan hótelið, ein og svona 40 ára maður
spurði hvort ég vildi ekki koma inn að dansa við sig. Ég
afþakkaði mjög pent.
Þriðja skiptið var ég líka ein úti fyrir utan hótelið og það komu 3
gaurar, 2 augljóslega í glasi og annar þeirra vildi gef mér ís. Mér
langaði ekki í ís. En hann hætti ekki. ."Please just one bite! I
have a clean straw just please taste it!".. Hann endaði með að
hella honum yfir félaga sinn.. Sem var nokkuð fyndið hehe. Svo fór
hann að segjast elska mig og annað þangað til vinir hans dróu hann
burt.. En nei! Þá kom hann aftur.. "I looove yooouh".. etta var
svona í eikkern tíma og við vorum bra eikka að fíflast þarna þangað
til þeir loksins fóru eftir að hafa tekið nokkrar myndir
hehe..
Voða mikið krútt.. Hann hét víst Lee..
En já .. svo var bra verslað og verslað og farið á veitingahús og
sofið smá. ^.^
Eitthvað sem ég lærði? Já, það er allt í lagi að borða subbulega á
víetnömskum veitingastað, afþví það getur verið subbulegur matur.
En! Ekki á Ítölskum veitingastað, sérstaklega ekki þegar myndarlegi
ítalinn með síða hárið í fínu skónum situr innan við hálfum metra
ská á móti þér. Það er ekki smekklegt. En ég held að hann hafi
alveg fyrirgefið mér 
Tamora litla kveður að sinni.
Vona að þetta hafi verið nógu anskoti gott blogg fyrir þig Hlynur
hætta væla! :*